Ihlamur Ağacı

sanki asırlardır beni bekleyen bir ıhlamur ağacını kıskandırır gibi

dallarının altından gizlice geçiyorum gün be gün

bir kelimeyi benden saklıyor yıllardır

oysa altından geçen köprüleri saymayı o da unuttu ben gibi

sayıkladığım gecelerin hesabını ne ben tuttum, ne de o

hep aynı şekilde öylece duruyor

ben geçip giderken umarsızca...

oysa ben,

onu gördükçe ağlayıp kendime geliyorum

kokusundan dağları delen rüzgarları kucağıma veriyor benim haberim olmuyor

kimsesizce geçen günlerimi bana mektupla bildiriyor alamıyorum

sakince, sakince geçip gidiyorum

yüzyıllar geçse de biliyorum, o benimle konuşmayacak

beni duymayacak

kimsesiz bir güvercinin parmaklarında rüzgarları doğurduğunu söylüyor

ben anlamıyorum

geçmişe demir atan kollarımı tutup denizlere atıyor

ben yüzme bilmediğimden, anlamıyorum

hiçbir şeyden anlamıyorum, ben

utanarak, yanından korkarak yüzüm yara bere içerisine geçiyorum

belki yarın geçemeyecek kadar ayaklarım kendimden kaçacak

ben ıhlamur ağacını anlayamadım

ağlıyorum, gözyaşlarım sıcakta ona can versin diye

anlamıyorum, ben ıhlamur ağacının hiçbir kokusunu

o beni devirip yolcu edecek bunu biliyorum

kokusunda can bulup "denizler" gibi fışkıracağım günebakanların gölgesinde

bir nefes varsa bulup ortaya çıkaracağım

ama ne olduysa ben hiçbir şey anlamadım

anlayamadan yolcu edileceğim,

biliyorum

1. Özbek

Yorumlar