Mazlumun ahı bazen sessizdir; fakat hiçbir zaman kaybolmaz.
1983 yılında Ankara Üniversitesi Matematik Bölümüne girdim, 1987 yılında mezun oldum. Emlak Kredi Bankasında bilgisayar programcısı olarak çalıştım. Askerlik görevimi bilgi işlem subayı olarak yaptım.
Matematik Şecere Projesi’ne göre bilimsel soyum Carl Friedrich Gauss’a kadar uzanıyor. Hayatımı makam odalarında kulis yaparak, birilerinin önünde eğilerek ya da kişisel çıkar peşinde koşarak geçirmedim. Ömrümü matematiğe, bilime, sanata, kitaplara, makalelere ve öğrencilerime adadım. Yüzlerce bilimsel çalışma ve çok sayıda kitap ürettim. Üniversiteme yıllarımı, sağlığımı ve emeğimi verdim.Ömrümü bilime, matematiğe, sanata ve öğrenci yetiştirmeye adadım. Yüzlerce bilimsel makale, çok sayıda kitap ve yılların emeğini ortaya koydum. Makam peşinde koşmadım; üretmeye, öğretmeye ve ülkeme bilimsel değer kazandırmaya çalıştım.
Bugün böbreklerim tükenme noktasında. Çok yakında diyalize girmem bekleniyor. Aort damarımdaki ciddi genişleme nedeniyle açık kalp ameliyatı olma ihtimaliyle karşı karşıyayım. İnsan ömrünün ne kadar kırılgan olduğunu artık her gün bedenimde hissediyorum.
Fakat bazı insanlar, bütün bunları bilmelerine rağmen yıllardır hak ettiğim profesörlük kadrosunu açmamakta ısrar ediyor. Defalarca başvurdum, defalarca bekletildim, defalarca emeğim görmezden gelindi. Bir insanın yalnızca unvanı değil; özlük hakkı, geliri, geleceği ve ailesinin ekmeği de böylece elinden alınır.
Bunun adı artık ihmal değildir. Bunun adı, yıllarını bilime vermiş bir insanın emeğini bilinçli biçimde yok saymaktır. Bunun adı, hastalıklarla mücadele eden bir akademisyenin hakkını masaların, imzaların ve kişisel hesapların arasında boğmaktır.
Belki kadroyu açmayarak beni cezalandırdıklarını düşünüyorlar. Oysa bir bilim insanının değerini makam sahiplerinin imzası belirlemez. Benim kim olduğumu yazdığım kitaplar, yayımladığım makaleler, yetiştirdiğim öğrenciler ve ardımda bıraktığım bilimsel eserler belirler. Bugün yetki sahibi olanların çoğunun adı yarın unutulacak; fakat bilim adına üretilen eserler yaşamaya devam edecek.
Kimseye beddua etmiyorum. Çünkü inanıyorum ki bazı bedelleri insan değil, hayatın kendisi ödetir. İnsanların emeğiyle, sağlığıyla, geleceğiyle ve ekmek parasıyla oynayanlar; bir gün kurdukları adaletsiz düzenin karşısında kendi vicdanlarıyla baş başa kalırlar.
Ben hastalıklarımla mücadele ederken bile yazmaya, üretmeye ve öğrencilerime faydalı olmaya devam ediyorum. Beni hakkımdan mahrum bırakanların ise geriye hangi bilimsel eseri, hangi iyiliği ve hangi adaletli davranışı bırakacağını zaman gösterecek.
Unvan vermeyebilirsiniz. Kadro açmayabilirsiniz. İmzanızı esirgeyebilirsiniz. Ama bir insanın alın terini, bilimsel birikimini ve geride bıraktığı eserleri yok edemezsiniz.
Ve unutmayın:
Makamlar geçicidir.
İmzalar hükümsüzleşir.
Adaletsizlik kayıtlara geçer.
Eserler ve vicdan ise kalır.
Tarih, hakkı engelleyenleri değil; bütün engellemelere rağmen üretenleri yazacaktır.
Levent Özbek

Yorumlar